Voor dit jaar is de zee uitgerold. Genoeg over de zee geschreven, genoeg op mijn weblog gepubliceerd. Omdat ik hard bezig ben aan een nieuwe website, stop ik met het publiceren op deze weblog. Het was leuk om te doen. Het was erg leuk om te rollen en te golven en zo. De zee zou nog veel meer gaan rollen, was het plan. Maar het is opeens najaar geworden, de bladeren vallen als rode en gele en bruine vlekken van de bomen. Er moest maar eens verandering gaan komen. Ik rol de zee uit en iets nieuws in.

Tot op mijn nieuwe website misschien. De oude is voorlopig ook nog gewoon te gebruiken!

Een hartelijke groet van Frouwkje Zwanenburg.

zoveel plaatsen. Zoveel namen. Zoveel huizen en rotsen. Zoveel krijsende meeuwen die boven je schommelen, bedelend om een stuk brood. Een huis aan een rand van de wereld. Wat kleine rotsen achter het huis en daar ook het water. Het koele, donkere water. Ze zit er elke dag in. Ook al is het nog zo koud die zomer. Ze ontkleedt zich en laat zich in het koele water zakken. Ze dompelt zich elke dag onder en doopt zo zichzelf opnieuw. Elke dag. De koele stenen onder haar voeten zijn groen en glibberig. Ze moet oppassen niet uit te glijden. De anderen kijken naar haar maar doen niet mee met het ritueel. Daar, op de rand van de wereld. Daar, waar elke dag die dikke koe voor het huis staat te grazen, daar, waar de zorgen van haar afglijden en haar herinneringen weggespoeld worden, daar neemt ze elke dag een bad in de zee

de zee is koel en blauw en wacht op jou

de zee was er altijd en zij was altijd bij de zee. Ze zwom erin, als een vis. Ze spatte en zwiepte door het water en keek naar haar eigen voeten, haar tenen en naar het groene wier waar ze soms doorheen moesten zwemmen, wat dreigend en glibberig langs haar benen kronkelde, wat haar bang maakte en wat haar plezier deed tegelijkertijd. Die zee was overal. Waar ze ook kwam. Met wie ze ook was. Met de hond of met haar vriendin of met haar familie. De zee hoorde bij haar leven. Toen ze uit de zee van haar moeder gleed lag er gewoon een andere zee op haar te wachten

we waren bij de zee en ik was in de zee. Haar randen sloegen om als kleine trapezewerkers, koortsachtig balancerend op het koord en dan de lichte sprong naar de veilige trap, dan de omslag van spanning naar ontspanning, dan het water dat op het hoogste punt omslaat en zichzelf naar beneden laat vallen in een wijde, ronde boog en uiteenvloeit in al het andere water. En het rolt maar door, rolt maar door, rolt maar door. Houdt nooit op, stopt nooit, laat zichzelf steeds in zichzelf terugkeren. Dat water dat rolt en uiteenvloeit en even verderop weer rolt en uiteenvloeit en zo de hele kust langs steeds maar weer rolt en uiteenvloeit. Het water was donkerblauw dit keer. De kleur van kolen en lucht door elkaar gemengd. Met het zacht wit van het schuim dat uiteenspettert als de roller zich naar beneden laat glijden. Dat glijden, dat is het. De spanning van de boog die beweegt, de spanning van de beweging, de spanning van de beweging die nooit stopt. In de buik van de golf zitten en daar steeds weer heengaan, steeds weer die buik opzoeken en nooit de trilling van dat water willen vergeten en daar eeuwig willen lopen en eeuwig naar de rolling van de golven willen kijken. En altijd dat geluid. Het geluid van de aanrollende golven. Het geluid van een zachte motor die steeds andere toeren heeft, het geluid van duizenden bromvliegen, die steeds maar door vliegen. Het geluid van de zee zelf, zich zacht verheffend uit zichzelf en terugkerend naar zichzelf, dat geluid waar je langs wandelt en wat je niet meer hoort en dan tot je terug keert en wat je mist als je de duinen inwandelt en je afkeert van die grote golvenmassa waar het vlakke blauw als een belofte achter ligt

mijn gedachten zijn als de zee.

Op en neer, heen en weer. Wie reist er mee?

Mijn gedachten zijn de zee

eens was zeeen schip. Een prima schip. Een schip dat de grote zeexebn kon bevaren. En zijwas de kapitein. Ze gaf de bevelen en iedereen gehoorzaamde haar.

Ze waren opde volle zee die avond. Ze keek om zich heen en zag hoge, donkerblauwe golvenen ze was in haar element. Ze vleidezich neer op het dek en liet de anderen werken en ze lag daar op haar rug enkeek naar de sterrenhemel en ze begon haar reis. Ze liet zich opbeuren door degolven en weer neersmakken. Ze liet zich hoog naar de hemel tillen en ze gildevan verrukking en ze liet zich weer dalen en ze kreunde van genot. Ze bleef zoliggen en liet zich op en neergaan, op en neergaan. En toen, na lang zo gelegente hebben en telkens de sterren hebben zien rijzen en dalen, na de ogengesloten te hebben, toen kwam die ene hoge golf. En ze verzette zich niet, zeliet zich hoog optillen tot de sterren zelf en de maan en alles werd verlichten opeens schoven alle wolken weg en werd de nacht een stralend heldere nachten ze gaf zich over aan het genot en klom omhoog alsof ze in de mast zelf klomen zij tegelijkertijd de mast zelf was die klom en ze voelde hoe haar helelichaam zich spande en spande en spande en opeens was ze zelf een ster en zestraalde en schitterde en ze verdween in de sterrennacht en ze voelde zich xe9xe9nmet het heelal en het duurde uren voordat ze terugkwam, uit de hoge mastgegleden. Voordat ze weer op het dek lag.

Uitgeput.Bevredigd.

Ze liet zichlangzaam weer op en neergaan, in een veel trager tempo, waarin de mast achterhaar rees en daalde, zonder  een ster tezien, want ze hield haar ogen gesloten en ze zag nog het sterrengeflonkeren het vuurwerk dat zojuist in haar geweest was.

Zachtjesgleed het schip nu verder en ze lag daar en de mensen om haar heen renden heenen weer en gaven bevelen en vroegen haar hoe het met haar ging en zij kniktealleen maar en hield de ogen gesloten en genoot. Zo dreven ze daar voort, hetschip, haar mensen en zijzelf, tot de zon langzaam uit de golven begon teklimmen en de tijd daar was om aan de dag te beginnen

zo is dezee, de altijd blauwe, groene zee. Ze neemt je mee op haar reis. Ze streelt enverveelt nooit. Ze is de zee

en dan waser die ene grote zee, waar zij met een klein roeixadbootje vaarde. Het was eenstille , kalme zee en ze wist dat ze ergens bij de Noordpool was. Opeens was ereen stem als van een radio omroeper die bekend maakte dat er opgepast moestworden: er ging een enorme vloedgolf komen. Ze hield haar roeispanen goed vasten zag de gigantische golf aan komen snellen. Het was een huiveringwekkendgezicht. Ze hield zich vast en zorgde dat het bootje meeging met de golf, zewerd omhoog, omhoog, omhoog gevoerd en kwam toen weer rustig op de grote,gladde zee te liggen. Ze ontwaakte en het werd haar duidelijk dat al het ijs enalle sneeuw uit haar leven zou smelten en dat de verandering hevig en intenszou zijn, maar dat ze het zou overleven. Ze zou het overleven in haar veiligebootje dat altijd zou blijven varen op die onmetelijke watermassa. Ze hoefdeniet meer bang te zijn in de zee ten onder te gaan

de zeekalmeert

de zeegeneest

de zee wastwonden weg

de zee ishelend

de zee isgeduldig velend

de zeeluistert altijd

met je mee

later kwamener de schepen bij, grote vrachtschepen die zich toeterend een weg door kanalenbaanden en kleine zeilxadschepen die moesten laveren in smalle vaarten of vrij ineen open zee ronddobxadberden. Vaak was er sprake van een krachtige golfslag, dan plots eengolf, die maakte dat een schip overstag ging en alles en iederxadeen zich moestzien te redden. De paniek die er dan ontstond! Maar meestal liep het goed af.Nog later kwam er zelfs een veilixadge haven in zicht. De havens leken op dehaven van die ene moederplaats waar ze opgegroeid was en waar ze ook altijdterugkeerde. Op de haven waar vissers zaten te boeten of te praten op eenbankje en waar de schepen in- en uitvoeren en de meeuwen schrexadeuwden

de zee namhaar op haar reis, de zee maakte haar van de wijs, de zee was haar zee

ze zwemt inde zee, het warme water stuwend om haar heen en opeens is daar die golf  omhoogen vliegt ze. Ze zweeft hoog boven het water. Daar, ver onder haar,is de kust en daar staat haar hele familie. Ze lacht naar hen en ze roept. Ze herkennen haar en ze zwaaien en zijhangt daar majesteitelijk in de helderblauwe lucht en ze zwaait terug en onder haar kabbelt de lichtblauwe zee

de zee, demet talloze zilvervlekjes schitterende

de paarse zonrode zonsondergang gekleurde

derozevingerige nog nat van de dauwduinen

dageraadzee

de nachtendat de lichten van de vuurtoxadren langs de lijnen van de kust strijken en aan deschepen op zee vertellen waar ze zijn. De zee met de rand van duinen, de duinenmet hun stekelige struiken en rode bessen en de kommen om in te liggen zonnenen alle kleren uit en bruin en warm en zongestoofd en zee en zee en altijd weerzee kom je mee

de zee, dezee en altijd is er die zee

(Vanaf vandaag start ik op deze weblog een prozagedicht, met als titel: "En altijd maar de zee". Ik zal elke week een nieuw stuk toevoegen, zodat er uiteindelijk begin september een totaal zee-verhaal op deze weblog staat.)

De zee, delokkende, roepende, verlangend zingende zee.

Kom, zwem jemee weg op mijn rug? Zingt de zee.

Ik breng jeergens en je hoeft nooit meer terug. Oh ja, de zee.

En altijd iser de zee

Telkens iser in haar, als ze droomt, die blijde opluchting over het vanzelfsprekende ademhaxadlenin het water.  Maar ook is er indiezelfde dromen de kalme zee waar ze langsloopt en die opeens op komt zetten,gevaarlijk als een onverwachte slang, luid sissend. In paniek holt ze weg, maardaar is het water alweer en het stort zich over haar heen en kronkelt zich luidlachend om haar lichaam en laat haar niet los. Het omspoelt haar, het water,het sluit haar in, het eet haar op, het verzwelgt haar. Zo vaak in haar leven diedroom. Zo veel verxadschillende stranden en kusten, hoge en lage, van zand of metstenen muren. En altijd is er die zee, die altijd aanrollenxadde, nooit aflatendezee

de zee, dezee en altijd is er de zee

Het Roosvenster is een rond raam boven de ingang van een kathedraal.
Het Roosvenster is nu ook een taalatelier in Edam.
Omdat ik daar langzaam aan het openbloeien ben,
de ramen van Het Roosvenster langzaam gaan openstaan,
het volgende als boodschap aan u:

Het Roosvenster, alleen maar dit:

er wordt u een gedicht aangereikt
waar troost of liefde
waar inkt en wit
waar bemoediging of respect
waar oprecht zijn inzit.

Graag schrijf ik voor u een gelegenheidsgedicht!

Een poxebtische groet van Frouwkje.

De winterwandeling met gedichten is zeer geslaagd geweest!
Vertrokken en thuisgekomen met gedichten, met wandelschoenen aan.
Twee uur hebben we gelopen.
Er waren zes deelnemers.
Vijf stops hebben we gehouden.
Zeventien gedichten zijn voorgedragen in vijf talen.
Tien minuten hebben we na staan praten na voordracht van de gedichten van Marc Chagall.

Al met al dus zeer geslaagd.

Met soep met broodjes na.
Was lekker en gezellig.

Welkom bij de volgende wandeling: een wandeling met "Woorden in stilte" door Edam.
Op zondag 28 maart. vertrek: 11.00 uur.
Meer informatie op mijn website.

Rond Nieuwjaar stond er een groot verbodsbord op de dijk bij Volendam: niet op de Gouwzee lopen of fietsen. levensgevaarlijk! Het was inderdaad levensgevaarlijk, het was tegelijkertijd ook erg mooi!

Welnu, het ijs is aan het verdwijnen, maar de zee ligt nog na te smelten en ziet er elke dag weer anders uit. Over al die grenzen, water en ijs, dorp en zee, binnen en buiten, zijn vele gedichten geschreven. We gaan er enkele voordragen, in het Russisch, Pools, Frans en Volendams en in het Nederlands. Ik nodig je dan ook graag uit om aanstaande zondag 31 januari mee te gaan op onze Winterwandeling met gedichten.
De wandeling duurt ruim twee uur. We starten om 11.00 uur in Edam en eindigen daar ook, met soep met broodjes na. Als je zin hebt om over allerlei grenzen te lopen en tussendoor gedichten te horen voordragen ben je van harte welkom. Kijk voor meer informatie op mijn website. En als je dit bericht te laat leest, niet getreurd: in het jaarprogramma van het Roosvenster, dat ook op mijn website te lezen is, staan nog meer wandelingen met gedichten gepland!